Rany co za dzień. jakby tak zacząć od początku to będzie tak:
Pierwsza sztuka. Czy Sasori sądzi, że jeśli ja siedzę na jednym końcu klasy a Hinata na drugim to przestaniemy sobie liściki pisać i zajmiemy się lekcją? Chyba tak. To muszę go wyprowadzić z błędu. Ja podaję liścik da Naruto, Naruto daje Sasuke że Sasuke siedzi obok kujona to rzuca karteczkę do Shikamaru który podaje kartkę do Sakury a ona (po wcześniejszym przeczytaniu moich wyznań miłosnych) daje ją Hinacie. Teraz już lekko zmieniliśmy taktykę… zamiast pisać rysujemy serduszka i te inne bajery. W końcu to sztuka nie?
Ok. następne były dwie mordercze godziny szkolenia dla antyterrorystów. Te szkolenia mam razem z klasą Kankuro i Temari. Tak więc gdy inni biegali swoje dwieście kółeczek stadionowych ja, Kankuro, Shino i Naruto siedzieliśmy schowani za szatnią. Trzeba jakoś przetrwać nie? a Gai i tak wpatrzony jest w Lee i na resztę uwagi nie zwraca. No więc… gdy tak sobie siedzieliśmy na trawce za tą szatnią.. przyszedł nam do głowy iście szatański pomysł. To znaczy…. Eee.. nie! źle się wyraziłem. Napisałem szatański pomysł? Nie.. myśmy po prostu chcieli Temari w sprawach sercowych pomóc. Ja mam Hinatę, Kankuro Shino a Sasori ma Deidarę… więc i ona musi kogoś mieć.
plan był taki. Niezauważalnie i bezszelestnie, niczym kot polujący na myszy przemieszczamy się do szatni. Gdy już znajdujemy się w szatni kradniemy z pierwszego plecaka który nam w oczy wpadnie kartkę a z następnego tornistra długopis… i zaczynamy pisać list obfitujący w miłosne wyznania dla Shikamaru od Temari.
Gdyby nie fakt, że przez Kankuro się wywaliłem i że zobaczył mnie Gai i musiałem biec trzysta okrążeń za karę mógłbym uznać, że wszystko szło jak po maśle. Jak wpadłem do szatni a to było po jakiś dwóch kółeczkach list był już napisany. I był następującej treści.
Kochany Shikamaru
Już dłużej nie mogę skrywać w sobie uczuć które do Ciebie czuję. Gdy patrzę na twoją zamyśloną twarz serce moje bije tak mocno jakby chciało się wydrzeć z moich małych piersi i pognać do Ciebie. Dostaję obfitych krwotoków z mojego nieidealnego a jedynie troszeczkę przekrzywionego noska. Ślina obficie cieknie mi z ust a nie zawsze ma przy sobie mopa by powycierać tą kałużę która powstaje w te kilka sekund które widzę Cię na korytarzu. Czy już wiesz co staram Ci się przekazać? Nie mogę tak dłużej! Muszę to napisać.
Bo wiesz ja… nie! nie mogę się teraz wycofać! Teraz gdy zaszłam już tak daleko! Bo wiesz ja.. ja.. JA CIĘ KOCHAM!!!
I żeśmy ten oto właśnie piękny liścik wrzucili Shikamaru do majtek bo go cholera mała nie chciała przyjąć.
I teraz zaczyna się nasza przygoda.
Otóż… no właśnie! Shikamaru pokazał list Temari. A ta jak go przeczytała to wpadła w prawdziwą furię! W oczach było widać tylko rządzę mordu i nic więcej.
Przestraszyliśmy się nie na żarty i spierniczyliśmy całą czwórką do jakiejś pustej klasy i wpakowaliśmy się do szafy.
Taa… historia lubi się powtarzać nie? znowu byliśmy w szafie. Byliśmy ściśnięci niczym kiszone ogórki w słoiczku. Czego to człowiek nie zrobi by przeżyć… Modliłem się tylko by gołąbkom nie zachciało się amorów.
Drzwi do klasy otworzyły się a my zamarliśmy. Na szczęście okazało się, że to tylko jakiś „kolejny rudzielec” jak to określił Kanky. I weź mu wytłumacz, że rudy to ja jestem a tamten chłopak to tylko nieudana podróba? Pomarańczowy to nie rudy! Ludzie! Jak można rudy z pomarańczowym pomylić? Ale ok. chłopak sobie cos tam mazał na tablicy i nagle drzwi się ponownie otworzyły i stanęła w nich grupka osób. Jakaś cycata blondyna na której widok Naruto natychmiast chciał wyjść z szafy bo on przecież nie jest Homo żeby z czterema kolegami w szafie się kisić. Był jeszcze piękniś, łysek i taki mały, biały kurdupelek. A zaraz za nim wszedł najprawdziwszy w świecie rudzielec!
- Kanky przypatrz się uważnie! To jest Rudy. Rudy to rudy a pomarańczowy jest z innej bajki. Rozumiesz?
-co ty mnie za debila masz?
I żeśmy zaczęli się w tej szafie poszturchiwać a to było bardzo niebezpieczne i groziło zdemaskowaniem. I jak myślisz co było dalej? Do klasy wszedł zawszony z mojej klasy ale wtedy jak na złość Kanky dał mi w nos i wleciałem z szafy!
Tak wiem. Gorzej być nie mogło. Boże jaki ten maluch ma wzrok przerażający. Ale nie to jest teraz ważne. Reszta wylazła i zaczęło się show. Otóż podczas mojej szamotaniny z Kankym te ludziki w klasie o czymś sobie plotkowały i uparcie twierdzą, że wszystko słyszeliśmy. Następni! I weź im wytłumacz, że nic nie wiem, nic nie słyszałem i nic mnie to nie obchodzi? Jedyne co chciałem to, to żeby mi ktoś zmienił nazwisko, adres zamieszkania i objął mnie programem obrony świadków bo chce mnie zamordować własna siostra!
No ale to nie bajka nie wszystko idzie po mojej myśli. Mieli do wyboru. Albo nam powiedzą o co chodzi i wciągną do całej sprawy albo nas zabiją… bo my przecież za dużo wiemy. Być zabitym przez rozgniewaną siostrę czy piękną nieznajomą z dużym biustem? Oto było pytanie. Ale skończyło się happy Endem. Zawszony bo jak się potem okazało to on zawszony wcale nie jest a jest detektywem tak na serio i szuka jakiegoś gościa. A ten rudy, pseudo rudy, łysek, piękniś, piękna nieznajoma i to małe białe mu pomagają. I teraz do kompletu by wesoło było mają jeszcze jednego rudego, kotka, żuczka i blondyna.
I tak oto kończy się mój dzień. zostałem wciągnięty do jakiejś sekty i nie mogę nikomu o niczym mówić. Na dodatek gdy przyszliśmy do domu Temari była słodka jak miód. Potem okazało się, że zrobiła nam ciasteczek na caluteńki miesiąc. Więc tak czy siak pożegnam się z życiem. Jeśli nie zabiją mnie ciasteczka siostrzyczki to zabije mnie albo siostrzyczka we własnej osobie lub ktoś ze wspaniałej szóstki.
No żyć nie umierać!